[ و در خبر ضرار پسر ضمره ضبابى است که چون بر معاويه در آمد و معاويه وى را از امير المؤمنين ( ع ) پرسيد ، گفت : گواهم که او را در حالى ديدم که شب پرده‏هاى خود را افکنده بود ، و او در محراب خويش بر پا ايستاده ، محاسن را به دست گرفته چون مار گزيده به خود مى‏پيچيد و چون اندوهگينى مى‏گريست ، و مى‏گفت : ] اى دنيا اى دنيا از من دور شو با خودنمايى فرا راه من آمده‏اى ؟ يا شيفته‏ام شده‏اى ؟ مباد که تو در دل من جاى گيرى . هرگز جز مرا بفريب مرا به تو چه نيازى است ؟ من تو را سه بار طلاق گفته‏ام و بازگشتى در آن نيست . زندگانى‏ات کوتاه است و جاهت ناچيز ، و آرزوى تو داشتن خرد نيز آه از توشه اندک و درازى راه و دورى منزل و سختى در آمدنگاه . [نهج البلاغه]